Tussen kannibalen en vegetariërs

Wat eet een vegetarische kannibaal? Groenteboer. Om deze oude grap kan ik  als groente(-telende) boer wel lachen, maar dan toch alsof ik kiespijn heb. Om de paar weken eten we bij ons thuis vegetarisch. En weet u wat we dan vaak eten? Vegetarische burgers. Dat is dan weer geen leuk bericht voor de vegetariërs uit mijn burgerkennissenkring. Mijn leraar dierhouderij, Dhr. Barkema, had een gevleugelde uitspraak: “Wie dieren houdt, moet van dieren houden.’’ (dat is meteen ook het enige wat mij als akkerbouwer van zijn lessen is bijgebleven). Ik heb respect voor iedere veehouder die zijn dieren met respect behandeld. Evenveel respect heb ik voor degenen die desondanks van hun vlees geen gebruik willen maken. Bij het hindoeïsme en boeddhisme is vegetarisme algemeen voorkomend. Bij het jodendom en bij de islam eet men alleen vlees van herkauwers, dwz van vegetarische dieren. Als een moslim, een jood en een varken bij elkaar zijn hoeft (volgens Midas Dekkers, één van mijn favoriete schrijvers) het varken zich de minste zorgen te maken over zijn toekomst. In landen als Thailand en Vietnam staan ook vleesetende dieren, zoals honden en poezen op het menu. Ik heb eens een verhaal gehoord van mensen die daar naar een restaurant gingen met hun lievelingsdier, wat ze onbedoeld pas terugzagen op een grote schaal al of niet voorzien van een toefje peterselie. In donker Afrika eten ze alles wat voedzaam en verteerbaar is. De laatste stap is kannibalisme, voorkomend bij de koppensnellers in Nieuw-Guinea, maar ook elders  (2^e wereld oorlog bij het beleg van Leningrad, Vietnamese bootvluchtelingen na drie weken op zee).  Wij westerlingen nemen een tussenpositie in halverwege vegetariërs en kannibalen. Geen reden dus om ons superieur te voelen aan anderen die zo achterlijk zijn om  varkensvlees af te wijzen (denk aan moslimgevangenen op Guantanamo die vernederd worden door ze varkensvlees voor te zetten). Ook zie ik geen principiële reden om welke stap in deze rij dan ook af te wijzen, dus zelfs niet het eten van hond/poes. (Zou ik nu veel dreigbrieven ontvangen?) Mocht u bij ons op bezoek komen dan kunt u echter rustig uw hond of poes meenemen, d.w.z. zolang wij geen echte honger hebben.  Want in dat geval verstommen niet alleen de berichten uit het kippenhok, maar wordt het ook stil in het hondenhok en de poezenmand. Sommige vegetariërs eten nog wel vis of zuivelproducten (zouden er ook ruimdenkende vegetarische kannibalen zijn die af en toe een vis- of kaas boer verorberen?) Het meest principieel zijn de veganisten, zij wijzen het gebruik van alle dierlijke producten af dus ook van  leer. De motieven voor vegetarisme zijn divers: religieuze, ethische  of milieukundige redenen. Dat vleesproductie inefficiënt is en daardoor de honger in stand houdt hoor je wel. Voor deze betrokkenheid heb ik bewondering, ik ben het er alleen niet mee eens. Honger komt niet door te weinig voedsel, maar er liggen economische en sociale oorzaken achter.  Vegetarische kannibaal of groenteboer, eten of gegeten worden, het is alles toeval waar je geboren wordt.